De Les

 

Als jonge croupier moest je natuurlijk nog veel leren. Hoewel je in je misplaatste arrogantie weleens dacht dat je het allemaal wist, werd je regelmatig met je neus op de feiten gedrukt dat het niet zo was.
Soms kwam je een wijze leermeester tegen die poogde jou datgene bij te brengen wat hij door schade en schande had geleerd. Natuurlijk was het niet altijd even plezierig wanneer je een lesje kreeg...

Zo was ik in mijn prille dagen als croupier werkzaam aan de Franse Roulette in de equipe van de Oostenrijkse chef Karl. 
Een zachtaardige vriendelijke man, die er net zo uit zag als de chique chefs en croupiers in een casino bij speelfilms.
Karl had lang golvend grijs haar dat een gebruind aristocratisch gezicht omlijstte en bezat een slank atletisch lijf dat gestoken was in een op maat gemaakte smoking. Zijn zangerig Oostenrijks completeerde het geheel.
Zijn equipe aan de Franse Roulette bestond in de begintijd uit croupiers van maar liefst vier nationaliteiten. Elk met een verschillend niveau aan ervaring.
En onderaan de equipe hing ik als groentje dat nauwelijks droog was achter zijn roulette-oren.
Niks acclimatiseren in die tijd. Gewoon de volle mep: bout de table en aan de cilinder werken. Meteen na je opleiding het diepe in!

Ik was stomend van de inspanning net bezig om het gevallen nummer vrij te maken toen ik twee handen op mijn schouders voelde die me met mijn rug tegen de stoel drukten.

"Laat je rateau het werk doen!"

Het was Karl. Hij was achter me komen staan.

'Zo moet je geen tableau maken collega!' hoorde ik hem in het Oostenrijks in mijn oor blaffen. 'Niet telkens naar voren gaan met je bovenlichaam. Laat je rateau het werk doen. Die moet je verlengen en verkorten. Jij moet rechtop en stil zitten!

Na van mijn eerste schrik bekomen te zijn, voelde ik me zwaar voor paal zitten. Temeer omdat Karl deze les een aantal keren bleef herhalen.


'Rechtop blijven zitten!' hoorde ik telkens woest grommen.

Ik keek beschaamd rond. Wat moesten de gasten wel niet denken? Ik voelde me steeds kleiner worden. Maar dat was absoluut niet nodig. 
De meeste gasten hadden alleen maar aandacht voor het spel en zichzelf.

Als er een geflipte chimpansee aan tafel zat, zouden ze het niet eens in de gaten hebben! Zolang ze hun betaling maar kregen.

Tot op de dag van vandaag ben ik Karl dankbaar dat hij me gedwongen heeft rechtop aan tafel te werken. Ik heb mede door die lichaamshouding nooit rugproblemen gekregen.

Dat ik toentertijd een paar keer behoorlijk voor gek zat, neem ik graag op de koop toe.
Vele jonge collega's die later bij mij in de FR-equipe kwamen heb ik als chef over de wijze les van Karl verteld. Ze hebben er hun voordeel mee kunnen doen.

Karl viel in als croupier.

Jaren later, Karl was al lang weg bij Holland Casino, kwam ik hem onverwacht tegen tijdens een bezoek aan een casino in Duitsland. Ik hoorde dat hij zaalchef was, maar die avond bij uitzondering even inviel als croupier aan de Franse Roulette.
De jaren waren mild geweest voor hem. Hij was alleen iets kaler geworden en had een licht gegroefd gelaat gekregen. Zo te zien had hij zijn energie en souplesse nog.

Karl had mij niet gezien en was volop bezig met het drukke spel aan de Franse Roulette. Tot mijn verbazing zag ik hem regelmatig naar voren buigen als hij met zijn rateau gasten iets toeschoof. Ongelooflijk dat mijn oude leermeester zoiets deed!

Ik kon het niet laten...

Voorzichtig schuifelde ik naderbij tot ik achter hem stond.  Ik plantte beide handen op zijn schouders.

'Collega ga rechtop op je stoel zitten, laat je rateau het werk doen!' blafte in in het Duits.

Dat Karl bijna een hartverzakking kreeg en ik haast een entreeverbod, mocht de pret niet drukken.

Ik had mijn oude chef eindelijk een koekje van eigen deeg gegeven...

(In verband met de privacy is een  andere naam gebruikt.)